Sot, në nje lagje të Tiranës, pa ndonjë skenografi të kuruar, ku çatia dhëmbërënë e një shtëpie të vjetër tërhiqte më tepër vëmendjen, një grup shqiptarësh të brezit të ri shpallën lëvizjen më të re politike – “Shqipëria bëhet!.
Ky emërtim që përcjell edhe zotim, edhe përbetim, edhe premtim, edhe vendosmëri për të ndryshuar nga themelet filozofinë shqiptare 30 e ca vjeçare të postdiktaturës, mbart në vetvete edhe një përkim, mbase jo krejt të rastësishëm: emërtimi i lëvizjes së re politike shkon krejtësisht përkundër me filozofinë e KM aktual, i cili, të paktën deri para një viti, nuk linte rast pa u injektuar njerëzve pranë tij, me ofshamë qaramane se, tekstualisht: “Shqipëria nuk bëhet!”
Sigurisht që Shqipëria nuk mund të behet as nga hajdutët, as nga të korruptuarit, as nga kriminelët dhe duke e pranuar këtë, mes miqve e të njohurve, KM kishte/ka të drejtë. Pikërisht edhe për shkak të këtij përkimi, lëvizjes së re politike, të emërtuar “Shqipëria bëhet” i duhet njohur merita e nisjes së udhëtimit me këmbën e duhur.
Ka ardhur koha që shqiptarët, ata të ndërgjegjshmit, ata që kanë dekada që nuk shkojnë as të votojnë të frenuar nga tmerri hajdutesk dhe korruptiv i drejtuesve të klasës së vjetër politike shqiptare, të mbështesin këto iniciativa të reja politike, sepse, në një mënyrë apo një tjetër ato mund të jenë dhe realizimi i lutjeve, dëshirave apo ëndrrave të tyre për ndryshim, sidomos sa i përket perëndimit të kastës së vjetër dhe të kalbur politike, që i ka futur thonjtë në fyt një populli të tërë për më tepër se tri dekada. Po. Shqipëria bëhet! Le të besojmë!
